Το Φως των Χριστουγέννων “Με Άλλα Μάτια”

Απόσπασμα από άρθρο της δημοσιογράφου Μαρίας Παπαπαναγιώτου, για την εφημερίδα “Εστία”, που δημοσιεύτηκε στις 28/12/2025 με τίτλο: Το Φως των Χριστουγέννων “Με Άλλα Μάτια”…

Πόσοι λίγοι τυχεροί έχουν την ευλογία το φως των Χριστουγέννων να το αισθανθούν. Μα για να νοιώσεις την θεία αχτίδα, έστω σαν όνειρο, μονολογούσα, τα μάτια χρειάζεται να είναι κλειστά και η ψυχή με θέρμη να την αποζητά. Έφτασα κιόλας στο “Κάραβελ”. Προσπερνώντας άλλο έναν εντυπωσιακό στολισμό, κατέβηκα τα σκαλιά για να προλάβω την Τελετή Λήξης του Πνευμονολογικού Συνεδρίου. Η αίθουσα, όπως συμβαίνει στα επιστημονικά συνέδρια, ήταν υποφωτισμένη. Προλαβαίνοντας την εν εξελίξει απονομή των βραβείων, ακούω την αναγγελία του ονόματος του Βαγγέλη Αυγουλά. Βλέπω έναν χαριτωμένο νέο άνθρωπο, ευθυτενή, καλοντυμένο, να ανεβαίνει με την συνοδό του στο βήμα. Κρατούσε λευκό μπαστούνι, αν και σχεδόν κανείς δεν το πρόσεχε, ήταν τέτοια η αύρα του και τόσο ακριβής η κίνηση του. Και ξαφνικά η αίθουσα φωτίστηκε. Το χαμόγελο του Βαγγέλη ήταν αρκετό. “Δεν έβλεπα την ώρα ν’ αρχίσουμε!” είπε, δίνοντας το σήμα απο την αρχή του χαιρετισμού του, ότι το χιούμορ είναι το στήριγμα στην καθημερινότητα των νέων ανθρώπων με αναπηρία. Στα επόμενα λεπτά, όλο το ακροατήριο, η υφυπουργός Έλενα Ράπτη, ο πρόεδρος του συνεδρίου καθηγητής Λουκίδης, διάσημοι και μη πνευμονολόγοι της χώρας, στελέχη κολοσσών φαρμακευτικών εταιρειών, όλοι κοίταζαν και άκουγαν τον Βαγγέλη άφωνοι. Τους είχε μαγέψει, τους είχε τυλίξει με εκείνο το πέπλο ευλογίας που μόνο ο Ύψιστος χαρίζει στους ανθρώπους που δοκιμάζονται και τόσο απέχει απο τους κοινούς θνητούς, εμάς. Αληθινό φως, σκέφτηκα, είναι αυτό που μεταδίδει αγάπη, που ενσταλάζει ο Κύριος στους λίγους και αγνούς. Κι αφέθηκα να παρακολουθώ απνευστί την παρουσίαση του Βαγγέλη, που την ονόμασε “Με Άλλα Μάτια”.

Έτσι, “Με Άλλα Μάτια”, αποκαλείται και η εντυπωσιακά δραστήρια Αστική Μη Κερδοσκοπική πρωτοβουλία που ίδρυσαν απο κοινού προ επτά ετών μια ομάδα επιστημόνων, όλοι τους ανάπηροι νέοι, για την βελτίωση της συμπερίληψης και της προσβασιμότητας, αλλά και της υποεκπροσώπησης των αναπήρων στη δημόσια σφαίρα.

“Αναπηρία”, όπως ο ίδιος εξήγησε είναι, στην Ελλάδα του 2025, “όχι η ίδια η βλάβη, αλλά τα εμπόδια που βάζουν η κοινωνία και η Πολιτεία, απο άγνοια, ημιμάθεια, αδιαφορία ή αποσπασματικά σχέδια”.

Η ομάδα δεν σταματά στιγμή να μάχεται, όπως άλλως τε και ο Βαγγέλης δεν σταματά ούτε μια μέρα να ασκεί μαχόμενη δικηγορία. Και κατακτούν όλοι μαζί μια μικρή νίκη την φορά. Το κουτί κάθε φαρμάκου, είπε στην παρουσίαση του στους γιατρούς συνέδρους, μπορεί να έχει γραφή Braille σε ένα σημείο του, όμως γράφει μόνον το όνομα. “Δεν είμαστε σε θέση να διαβάσουμε ούτε καν την ημερομηνία λήξης του!”, επεσήμανε. Και όντως, σχεδόν κανείς απο τον ιατρικό κόσμο δεν το είχε υποψιαστεί και ίσως ουδείς, δυστυχώς, είχε ποτέ αναρωτηθεί.

Ο Βαγγέλης Αυγουλάς ζήτησε με παρρησία απο τους γιατρούς που τον άκουσαν -σε ένα εκ των κορυφαίων ιατρικών συνεδρίων της χώρας με μακρά ιστορία- να δημιουργηθεί ένα φιλικότερο πλαίσιο για τους ασθενείς με αναπηρία, στα ιατρεία και στις δομές Υγείας. Μεταξύ, άλλων, έθεσε ζητήματα όπως την οριοθέτηση συνοδού και προσωπικού βοηθού ως προς το ιατρικό απόρρητο, την κατοχυρωμένη παρουσία διερμηνέα στις ιατρικές επισκέψεις των κωφών ασθενών, την διαμόρφωση προσβάσιμου χώρου αναμονής και εξέτασης για ασθενείς με κινητικούς περιορισμούς, την νομοθεσία για υποχρεωτική παρουσία πιστοποιημένων σκύλων-οδηγών σε ιατρεία και νοσοκομεία.

Όπως εξήγησε, αυτά και τόσα άλλα μικρά tips, ασήμαντα για τους αυποψίαστους υγιείς, που όμως κάνουν τον κόσμο καλύτερο για τα άτομα με αναπηρία, τα αναδεικνύουν με δική τους παραγωγής μικρά βίντεο στα κοινωνικά δίκτυα, αλλά και τα διδάσκουν σε εκπαιδευτικά προγράμματα σε σχολεία, εταιρείες, οργανισμούς και ΟΤΑ, έχοντας φτάσει, ενδεικτικά τους 83.700 μαθητές μέχρι σήμερα και τους 6.800 εκπαιδευτικούς, σε διάστημα μόλις μιας πενταετίας. Για να μεταβούν στους δήμους και στα σχολεία, μας ανέφερε ο ίδιος αργότερα, δεν αποζημιώνονται αυτός ή οι συνεργάτες του ούτε 1 ευρώ για τα οδοιπορικά τους. Κι όμως, για τους ίδιους αξίζει τον κόπο. Κι ας γιορτάζουν με στόμφο οι δημόσιοι φορείς τις Παγκόσμιες Ημέρες για την Συμπερίληψη σαν να έχουμε επιτελέσει στην Ελλάδα κάποια πραγματική πρόοδο.

Το 67% των πολιτών χωρίς αναπηρία, αναφέρουν τα στατιστικά στοιχεία τα οποία ο Βαγγέλης Αυγουλάς παρουσίασε, νοιώθουν άβολα να εξυπηρετήσουν ανάπηρο άτομο. Ενώ το 75% των ατόμων με αναπηρία στην χώρα μας έχουν διακόψει αναγκαστικά την συναλλαγή τους με οποιαδήποτε μη συμπεριληπτική επιχείρηση – και είναι πολλές. Ένα πεζοδρόμιο ΑμεΑ, για το οποίο Δήμοι, Περιφέρειες και Υπουργεία παινεύονται, είναι δυστυχώς αναγκαίο, αλλά μηδαμινό, για να επιτρέψει στους αναπήρους να νοιώσουν ότι “δεν εμποδίζονται” απο την ίδια τους τη χώρα να ζούν.

Όσο για την υγειονομική και ιατρική τους κάλυψη στην Ελλάδα, όπως αναφέρθηκε:

▶️ Η συντριπτική πλειονότητα των ΑμεΑ δεν έχει την οικονομική δυντότητα να ανταπεξέλθει σε εξειδικευμένες ανάγκες, υπηρεσίες φροντίδας, αποκατάστασης ή εκπαίδευσης, αγοράς φαρμάκων και αγορά τεχνικών βοηθημάτων.

▶️ Τέσσερις στους δέκα επωμίζονται πόσθετο κόστος διαβίωσης ανώτερο των 300 ευρώ ανά μήνα, για να καλύψουν τις εξειδικευμένες ανάγκες της υγείας τους, ενώ στο 1/5 των ΑμεΑ οι δαπάνες υπερβαίνουν τα 500 ευρώ.

▶️ Στην ΕΕ μόνο το 7,4% των ΑμεΑ απαντά ότι αντιμετώπισε ανικανοποίητες ανάγκες Υγείας, ενώ στην Ελλάδα το 32,6%! Πρόκειται για το υψηλότερο ποσοστό στην Ευρώπη, με ταυτόχρονα την μεγλύτερη ανισότητα στην πρόσβαση για την υγεία σε σχέση με μη ανάπηρα άτομα.

Δεν βλέπαμε την ώρα, στην κυριολεξια, και εμείς, τον Βαγγέλη να τον γνωρίσουμε απο κοντά. Αναμφίβολα είναι άτομο με χάρισμα και εκείνη την αφοπλιστική ταπεινότητα που μαρτυρά ανθρώπους με μεγαλείο ψυχής.

“Γεννήθηκα τυφλός πρό 37 ετών στη Δυτική Αθήνα”, μας είπε, “απο γονείς χωρίς ιδιαίτερη μόρφωση ούτε πολλά χρήματα. Κι όμως η τύχη με έσωσε”, μας λέει(!), “γιατί οι γονείς μου ήθελαν να μεγαλώσω ως κανονικό παιδί. Σκληραγωγήθηκα έτσι να συναντώ όλες τις συμπεριφορές. Από 22 χρονών βρέθηκα αντιδήμαρχος στο Ίλιον να συντονίζω συσσίτια και κοινωνικά φαρμακεία για τους πολίτες. Νοιώθω ευλογημένος.”, συνεχίζει, διδάσκοντας όσοσ κανείς την αρετή της “ευγνωμοσύνης” που με κόπο προσπαθεί η επιστήμη της ευεξίας να πείσει τους καλοζωισμένους αυτού του κόσμου να ασπαστούν, για να γιατρέψουν νου και σώμα.

Νοιώθωντας πραγματική συντιβή για την δική μας μηδαμινότητα, όλων ημών των αρτιμελών ατόμων, δεν μπορούμε να μην ρωτήσουμε τον Βαγγέλη Αυγουλά “πως είναι το φώς των Χριστουγέννων Με Άλλα Μάτια”.

Το φώς μας λέει, “το αισθάνομαι γιατί πιστεύω στον Θεό, το εισπράττω όμως και απο τις αγκαλιές και τις χειραψίες όλων εκείνων που τους αγγίζει το έργο μας. Σκέφτομαι ότι είμαι τυχερός και πιστεύω ότι η κοινωνική προσφορά είναι το ενοίκιο που πληρώνουμε για τα όμορφα πράγματα. Αν το ξεχάσουμε, ο καθένας και όλοι μας, όλα θα σκοτεινιάσουν”.