Main content

Θάλασσα και ελληνική σημαία


Πόση δυσφήμιση μπορεί πια να αντέξει μια χώρα;

Παρά την καλή μου διάθεση και την σφοδρή μου επιθυμία, δεν είμαι – δυστυχώς- σε θέση να ελέγξω τη βασιμότητα , πολλών σοβαρών και άλλων συζητήσιμης σοβαρότητας, σκέψεων που κάνουν πολλοί – και τις δημοσιεύουν κι όλας υπό μορφή άρθρων, σχολίων ή και αναλύσεων στον τύπο, κυρίως τον ηλεκτρονικό- με αφορμή πρόσφατα πολύ σοβαρά γεγονότα και τις ευρύτερες συνέπειές τους.

Πάρα πολλοί δεν διστάζουν να αναδείξουν αλλά και να δακτυλοδείξουν ανθρώπινη ευθύνη σε παραλείψεις, σφάλματα, ακόμη και ανεπάρκειες του κράτους ή φορέων της τοπικής αυτοδιοίκησης που οδήγησαν σε μεγάλες, εθνικών διαστάσεων, καταστροφές, με σοβαρές συνέπειες για την ίδια τη χώρα μας. Μερικοί δεν διστάζουν να μιλήσουν και για σκοπιμότητες, μέχρι και για πρόθεση.

Δεν μπορώ να μπω σ’ αυτή τη διαδικασία της έρευνας. Δεν είμαι αστυνομικός. Ούτε ντετέκτιβ. Μπορώ όμως – και αυτό κάνω τώρα- να υπογραμμίσω τις ανυπολόγιστες καταστροφικές συνέπειες που έχουν πολλές τέτοιες – σκοπούμενες ή μη σκοπούμενες- ενέργειες για την Ελλάδα γενικότερα και να πιέσω με κάθε τρόπο για τη θέσπιση διατάξεων που θα προβλέπουν την παραδειγματική τιμωρία των αυτουργών σε περιπτώσεις που δεν υπάρχουν μεν ανθρώπινα θύματα, ούτε εκτεταμένες ζημιές σε περιουσίες αλλά βλάβες σε άλλο επίπεδο.

Για παράδειγμα:

Ζήσαμε την τεράστια περιπέτεια χιλιάδων, ξένων και Ελλήνων επισκεπτών που αποκλείστηκαν λόγω της κακοκαιρίας επί ημέρες ολόκληρες στη Σαμοθράκη και υποχρεώθηκαν να κοιμούνται μέχρι και στο δρόμο ή στο λιμάνι επειδή τα πλοία δεν μπορούσαν να δέσουν. Δεν μπορώ να κατονομάσω άτομα, φορείς η εταιρείες που είναι υπεύθυνοι για το μη καθαρισμό του πυθμένα του λιμανιού της Καμαριώτισσας στην Σαμοθράκη που όπως κατήγγειλε ο υπουργός Ναυτιλίας «δεν είχε καθαριστεί επί δεκαετίες». Αλλά και ο περιφερειάρχης Ανατολικής Μακεδονίας Χρήστος Μέτιος επιβεβαίωσε ότι «28 χρόνια είχε να καθαριστεί το λιμάνι στη Σαμοθράκη». Το μοναδικό ελεύθερο πλοίο, μπορούσε να προσεγγίσει, αλλά δεν μπορούσε να δέσει λόγω καιρικών συνθηκών και των προβλημάτων του πυθμένα, ενώ ούτε και αρματαγωγά του ΠΝ μπορούσαν να δέσουν» εξήγησε ο υπουργός.

Κι αυτό είναι ένα μόνο επεισόδιο του σίριαλ που παρακολουθούσαμε παράλληλα με τις καταστροφικές πυρκαγιές της Εύβοιας για τις οποίες αναζητούνται οι αυτουργοί αλλά όχι και οι συνυπεύθυνοι. Και όπως σε όλες τις πυρκαγιές, σε όλες τις πλημμύρες, σε όλες τις σεισμικές δονήσεις, σε όλες τις θύελλες, θρηνούμε τα αθώα θύματα, μετράμε τις υλικές καταστροφές, διαπιστώνουμε με φρίκη τις καταστροφές του περιβάλλοντος αλλά δεν βάζουμε στην ίδια θέση τις αστοχίες, τις ανεπάρκειες, την αδιαφορία, την ανικανότητα, τον ωχαδερφισμό ανθρώπων, φορέων, της τοπικής αυτοδιοίκησης, των Περιφερειών και του ίδιου του Κράτους που χρόνια ολόκληρα δεν έκαναν τη δουλειά τους.

Τι προβλέπει ο νόμος;

Που στέκεται η Νομολογία στις περιπτώσεις αυτές; Τι προβλέπεται από πλευράς ποινών για όλους αυτούς που δημιούργησαν με την «απουσία» τους κατάλληλες συνθήκες για να γίνουν οι καταστροφές; Τι συμβαίνει, από πλευράς νομολογίας, για τους «έμμεσους» που όχι μέσω πράξεων αλλά μέσω παραλείψεων άνοιξαν το δρόμο και για τις καταστροφές αλλά και για τη διεθνή δυσφήμιση της Ελλάδος και της «βαριάς» της βιομηχανίας, του τουρισμού;

Αναρωτηθείτε: Ποιοι και πόσοι ξένοι επισκέπτες που επισκέπτονταν τις τελευταίες ημέρες τη Σαμοθράκη, θα ξαναπάνε; Στον Πόρο και το Γαλατά που τα καλώδια μεταφοράς ρεύματος είναι…. ιπτάμενα πάνω από τη θάλασσα; Πόσοι θα ξαναπάνε; Θα πάει κανείς για μπάνιο στο Μαραθώνα, το Μάτι και τη Ραφήνα; Πόσοι θα υπολογίσουν την πανέμορφη Εύβοια για τις διακοπές τους; Και πόσα άλλα…

Οι ανθρώπινες ζωές μετράνε πάνω απ΄ όλα. Και οι καταστροφές περιουσιών, σπιτιών, σχολείων, δρόμων, δασών, λιμανιών. Αλλά πως φτάνουμε μέχρι εκεί; Πόσοι έχουν «συνεργαστεί» και επί πόσα χρόνια ΠΡΙΝ συμβεί μια τραγωδία; Πόση δυσφήμιση μπορεί πια να αντέξει μια χώρα, όσο όμορφη κι αν είναι, όσο νόστιμα σουβλάκια και χωριάτικες σαλάτες και σουτζουκάκια πουλάει, όσα σούπερ μπαρ και νάιτ κλαμπ κι αν έχει;

Και επειδή είμαι νομικός, σκοπεύω να κάνω κάτι γι' αυτό. Έστω για να συζητηθεί, έστω για να συζητηθεί, να φτάσει στη Βουλή, να «βγει» στην τηλεόραση, να μπει βαθιά μέσα στο μυαλό μας ότι για όλα, κάποιοι φταίνε. Όχι για να τους τιμωρήσουμε. Για να τους προειδοποιήσουμε.