Main content

άνδρας με χειρουργική μάσκα στο πρόσωπο

 

Δεν ξέρω ποιοι ακριβώς ήταν αυτοί και ποια ακριβώς πιεστική δουλειά είχαν να κάνουν στις 11 Μαΐου, στα καταστήματα της ΔΕΗ με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν τερατώδεις ουρές και τεράστιος συνωστισμός – ένα κι ένα για τον κορωναιό- αλλά ξέρω ότι ουδείς ανάπηρος ( τυφλός, παραπληγικός, τετραπληγικός, με πολλαπλές αναπηρίες ή μ ε σύνδρομο down, αυτιστικός, κωφός, χρήζων βοήθειας στην κίνηση και τη συνεννόηση, εξαρτημένος από άλλο άτομο, βαρέως πάσχων, νεφροπαθής υποκείμενος σε αιμοκάθαρση, νοητικά ανάπηρος, με άλλες σωματικές αναπηρίες, με τεχνητά μέλη, με βαριά χρόνια αναπνευστική ανεπάρκεια κ.α.) θα μπορούσε να διανοηθεί καν να επιδιώξει να εξυπηρετηθεί στη ΔΕΗ ή σε κάποια τράπεζα.

Φίλοι και γνωστοί που μού τηλεφώνησαν μού περιέγραψαν μιαν αδιανόητη κατάσταση. Εξωπραγματική και εξώκοσμη.

Κάθισα και σκέφτηκα:

Από τις 20-21 Μαρτίου που η κυβέρνηση σχεδίαζε την απαγόρευση κυκλοφορίας και επεξεργαζόταν όλες αυτές τις αποφάσεις, διατάξεις και νομοσχέδια και επέβαλε περιορισμούς, μέτρα προφύλαξης, αλλαγές στη λειτουργία του κράτους, μιαν ολόκληρη σειρά από μέτρα τα οποία επιβλήθηκαν και έτσι αντιμετωπίστηκε με τον καλύτερο τρόπο η πανδημία με αποτέλεσμα να επαινείται η Ελλάδα και η κυβέρνηση για τον τρόπο αντίδρασης στον ιό, κανείς δεν βρέθηκε να σκεφτεί την «επόμενη μέρα» της κανονικότητας; Θα τέλειωνε η απαγόρευση, θα τέλειωναν οι περιορισμοί, θα άνοιγαν τα μαγαζιά, οι τράπεζες, τα δημόσια γραφεία, θα μειώνονταν τα τραπεζάκια στα καφενεία και τα εστιατόρια, θα έμπαιναν λιγότερες ομπρέλες στις παραλίες, θα υπήρχαν άτομα τήρησης της τάξης ώστε να μην υπάρχει συνωστισμός, χίλια δυο θα είχαν αλλάξει και στις συνδιαλλαγές του κοινού χωρίς προσωπική παρουσία….. τόσα πολλά και τόσα σωστά θα είχαν εφαρμοστεί αλλά οι ανάπηροι πάλι στην αφάνεια; Αλλά και τι είδους «εξυπηρέτηση» θα είχαν – ή θα ΕΧΟΥΝ- οι ανάπηροι και οι μεγάλοι άνθρωποι που θα θελήσουν να πάνε σε μια παραλία και να κάνουν – όπως έχουν δικαίωμα αλλά και ανάγκη- ένα μπάνιο στη θάλασσα;

Περίπου το ίδιο πρόβλημα σημειώθηκε και στις 12 Μαΐου. Λίγο μικρότερο στις 13. Αλλά και πάλι, τα «μέτρα» ήταν καθαρά «πυροσβεστικά».

Δεν γκρινιάζω. Σκέφτομαι. Το παραδέχομαι ότι σχεδόν όλα τα είχαν προβλέψει και για την περίοδο του εγκλεισμού και για τη μέρα που θα «ξανάνοιγε» η πόρτα και θα ξανάβγαινε ο κόσμος στο δρόμο, να μπει στο μετρό ή τα λεωφορεία, να υπάρχει τάξη ακόμα και στα εμπορικά καταστήματα που πουλούν εσώρουχα, να υπάρχουν ραντεβού προτεραιότητας στα κομμωτήρια , στα γυμναστήρια, στα «μανικιούρ-πεντικιούρ», στα οδοντιατρεία, ακόμα και τάξη στη λειτουργία των προποτζίδικων και των σουβλατζίδικων , ακόμα και για την καταβολή των συντάξεων αλλά ΟΧΙ στη ΔΕΗ; Τη μεγαλύτερη «εταιρεία» και το μεγαλύτερο πρόβλημα και άγχος των καταναλωτών; Ούτε μια οδηγία; Ούτε μια μέριμνα; Μια επιτήρηση; Μια σειρά προτεραιότητας; Κάποια άτομα για διευκρινίσεις, βοήθεια και συνδρομή; Για τους πάσης «φύσεως» ανάπηρους και για τους ηλικιωμένους (τους τόσο στοχοποιημένους ως «ευπαθείς ομάδες») υπήρχε και πάλι Καιάδας.

Ταλαιπωρία για όλους αλλά για τις ευπαθείς ομάδες, μεγαλύτερη ταλαιπωρία.

Η κυβέρνηση – και οι κάθε λογής υπηρεσίες- έδωσαν εξετάσεις και πέρασαν με «λίαν καλώς». Μόνο που κάποια ιδιαίτερη ευαισθητοποίηση για τον πληθυσμό που χρειάζεται κάποια μεγαλύτερη μέριμνα και φροντίδα, ουδέν. Η χώρα έχει ανάγκες και οι ανάγκες θα «εξυπηρετηθούν» από τον τουρισμό και από την ελεύθερη κυκλοφορία. Και προς τα εκεί στόχευαν οι ενέργειες και οι αποφάσεις. Ο πρωθυπουργός μίλησε για «Ελεύθερους Πολιορκημένους». Σωστός. Τώρα όμως που η πολιορκία λήγει, υπάρχουν ακόμα πολιορκημένοι. Να μιλήσουμε και για αριθμούς; Είναι εύκολο να υπολογίσετε τους πολιορκημένους σήμερα. Πάνω από ένα εκατομμύριο είναι ΜΟΝΟ οι «βεβαιωμένοι» ανάπηροι. Κι άλλοι τόσοι οι «μη ανάπηροι» αλλά άνω των 75 ετών.