Main content

Ο Ιβάν Σαββίδης στο χώρο του γηπέδου με το όπλο

Επιστρέφοντας από τη Θεσσαλονίκη και τη συμμετοχή μου στο 1ο Πανελλήνιο Διεπιστημονικό Συνέδριο για την Πρόληψη των Εξαρτήσεων, ήμουν γεμάτος σκέψεις και προβληματισμούς που θεωρούσα ότι θα με οδηγούσαν σε σοβαρά συμπεράσματα ώστε να μπορέσω να προσφέρω κι εγώ όσο το δυνατόν περισσότερα στον επιστημονικό διάλογο γύρω από το ρόλο της πρόληψης των εξαρτήσεων, την προαγωγή της ψυχικής υγείας και την αναζήτηση προοπτικών στη νέα κοινωνική πραγματικότητα.

Αλλά δεν τα κατάφερα ποτέ να ολοκληρώσω σκέψεις και συμπεράσματα γιατί με «χτύπησε κεραυνός» : Όλα αυτά που έγιναν στο γήπεδο της Τούμπας, στον ποδοσφαιρικό αγώνα ΠΑΟΚ – ΑΕΚ  του οποίου η κυριότερη στιγμή δεν ήταν κάποια από τις  προσπάθειες των ποδοσφαιριστών ή το καλό ποδόσφαιρο  που παίχτηκε αλλά η  «καταδρομική» έφοδος στον αγωνιστικό χώρο του ιδιοκτήτη της ΠΑΕ, του οπλισμένου με περίστροφο κυρίου Ιβάν Σαββίδη που απειλούσε τους πάντες και κυρίως το διαιτητή για την κατακύρωση ή όχι ενός γκολ του ΠΑΟΚ.

Μαθαίνοντάς τα όλα αυτά, σιγά-σιγά  γιατί οι εξελίξεις ήταν μεν ραγδαίες αλλά η ενημέρωση δεν είναι ποτέ ολοκληρωμένη όταν  δεν έχεις  δει ο ίδιος το παιχνίδι αλλά κρίνεις από αυτά που ακούς ή σου μεταφέρονται, το μυαλό μου σχεδόν διαλύθηκε.  Αμέσως, πήγε στο Συνέδριο. Μήπως ο αθλητισμός δεν είναι κάποιο αντίδοτο στις εξαρτήσεις πάσης φύσεως; Μήπως  η ενασχόληση με κάποιο σπορ δεν είναι  κι αυτή ένα ισχυρό αποτρεπτικό στοιχείο σε μια εποχή μάλιστα  μεγάλης πίεσης και διατάραξης των ισορροπιών που συνδέονται με την οικονομική και την κοινωνική κρίση ; Μήπως όλη αυτή η καθημερινή πίεση, η έλλειψη καθαρών στόχων, η κοινωνική ανισορροπία , δεν είναι στοιχεία που ενισχύουν τις εξαρτήσεις είτε από το αλκοόλ, είτε από το κάπνισμα, είτε από τα ναρκωτικά;  Μήπως η ενασχόληση με τον αθλητισμό και είναι κι αυτή μια  επιτακτική ανάγκη για να βρισκόμαστε σε μια κατάσταση αφύπνισης, ώστε να παρεμβαίνουμε εγκαίρως;

Ναι. Ο Αθλητισμός μπορεί – και πρέπει-  να  γίνει και να είναι  και αυτός ένα αντίδοτο  στις εξαρτήσεις. Αλλά ποιος αθλητισμός;  Ποια «ευγενής άμιλλα»;  Και τι παράδειγμα σ΄  ένα εξαρτημένο ή κοντά στην εξάρτηση άτομο μπορεί να προσφέρει  η βία στα γήπεδα, οι εξωθεσμικές επεμβάσεις στα αποτελέσματα, η ανάμιξη οικονομικών συμφερόντων και παραγόντων που καθοδηγούν  σε λάθος κατεύθυνση  φιλάθλους και οπαδούς που ψάχνουν με στρεβλό τρόπο  και με στόχο ΜΟΝΟ τη νίκη ανεξαρτήτως τρόπου ή κόστους για να εκτονωθούν;

Προσφέρουμε πρότυπα και  κίνητρα με στόχο με την σωματική και ψυχική υγεία που λογικά φέρνει μαζί του ο αθλητισμός, είτε αν μπορεί κάποιος  να ασχοληθεί ενεργά μαζί του είτε εάν απλώς παρακολουθεί ποδόσφαιρο, μπάσκετ ή οποιοδήποτε άλλο σπορ;  Δυστυχώς όχι. Το ελληνικό ποδόσφαιρο – και όχι μόνο- βρίσκεται σε πραγματική κατάντια. Και με πιάνει  απελπισία βλέποντας τα νέα παιδιά να μην έχουν υγιή και σωστά πρότυπα ή να έχουν πρότυπα στρεβλά. Και να θέλουν, δεν τους δίνουμε τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν ούτε για λίγο έναν «κανονικό» αγώνα και όχι  τη γνωστή κακοποίηση του αθλητισμού , μέσα στα γήπεδα και έξω απ΄ αυτά. Πώς να στρέψεις επιρρεπή σε εξαρτήσεις άτομα σε έναν αθλητισμό που το μόνο που θα του προσφέρει θα είναι  βία, οικονομικά συμφέροντα, σκοπιμότητες, εξαφάνιση του ελληνικού  στοιχείου και – συγγνώμη για την άσχημη λέξη αλλά αυτή είναι η κατάλληλη- μόνο τη γνωστή «καφρίλα»;

Ο σκληρός αγώνας για καλή και σωστή εκπαίδευση και για αντίσταση απέναντι στις πάσης φύσεως εξαρτήσεις δεν μπορεί να τελεσφορήσει με την  ανύπαρκτη ποιότητα στα «εργαλεία»  που υπάρχουν. Ανεξάρτητα του αν το γκόλ ήταν ή δεν ήταν οφσάιντ.